Dobare Tanhaei

دنیایه من یه دنیای دیگه ای داشت

رفتُ خیالشم نبود که مردم

رفتُ یه عمری توی بی کسیهام

چشامو دسته گریه هام سپردم

هیچوقت نخواست که ما بشیم

یه روزی یه عمری رفتنو بهونه میکرد

هیچوقت منو با حس صدا نمیکرد

اونی که داشت منو دیونه میکرد

دوباره بارونو این دله داغونو چشمای گریون

دوباره تنهایی

داغونو بی تابم کاشکی بیای بازم

هرم نفسهاتو دستاتو کم دارم

بیاو درکم کن این لحظه ها بی تو

زندونه دردامه کابوسه فردامه

بیا که این خونه هرلحظه این روزا درش به روت بازه

رفتو منو فروخا به آرزوهاش

تموم درداش به جون خریدم

رفتو به آرزوش رسیدو هیچوقت

ندید چه زجرای رو که کشیدم

حیفه دلی که خیلی ساده له شد