Asre Jome

وقتی که شب مهتابُ از دیوار بالا میبره

ترس من از تنها شدن از هر زمان جدی تره

میترسم از فردایی که بی تو غروبش میرسه

شک میکنم این زندگی روزای خوبش میرسه

درگیره دنیایی ولی یه لحظه دنیامو ببین

عمر منو فکر تو برد هم سن و سالامو ببین

دلگیره وقتی هستی و هیچ اتفاقی شاد نیست

حتی برای من یه عصر از جمعه هات آزاد نیست

با خاطراتت شهر من فصل فراموشی نداشت

این خونه بعد رفتنت یک شب رو خاموشی نداشت

بی رحمه دلتنگی ولی هر جوره عادت می کنم

حتی به سایه ات رو تنِ دیوار حسادت می کنم

چیزی نمیپرسم ازت ،چیزی نداری که بگی

دار و ندارمو میدم تو یادتُ به من بدی

یاد تو مهربون و اصلا ازم نمیگذره

منو رها نمیکنه یاد تو از تو بهتره

با خاطراتت شهر من فصل فراموشی نداشت