Sadaf

صدف نبود دگر گوهری به سنگ زده

بهشت من به سیاهو کبود رنگ زده

نه گل نه سبزه نه هیچ روحه نشاط

درخت ها همه آوارگانه جنگ زده

چو آهویی که در افتد به زیره چنگ پلنگ

جگر شکافته و چشمو چهره چنگ زده

هنوز ماه همانگونه نغض می تابید

نه بر چمن که به ویرانه ای کلنگ زده

هنوز یاس همانگونه عطر و افسون داشت

نه بهره دوست که بر نرده های زنگ زده

عروسه خوب رخه صد سبزه زار اینک

چه بی گناه به رخصاره داغ ننگ زده

درنگ کردمو در سبزه زار ها گشتم

چه شعله ها که به جانه من این درنگ زده