Divaneh Pasand

رو کرد به ما بخت و فتادیم به بندش

مارا چه گنه بود خطا کرد کمندش

با آن همه دلداده دلش بسته ی ما شد

ای من به فدای دل دیوانه پسندش

نرگس ز چه بر سینه زد آن یار فسونکار

ترسم رسد از دیده ی بدخواه گزندش

شد آب دل از حسرت و از دیده برون شد

آمیخت به هم تا صف مژگان بلندش

در پرتو لبخند رخش وه چه فریباست

چون لاله که مهتاب بپیچد به پرندش

گر باد بیارامد و گر موج نخیزد

دل نیز شکیبد مخراشید به پندش

با آن همه دلداده دلش بسته ی ما شد

ای من به فدای دل دیوانه پسندش