Rastegaran

چه آرام در خود شکستم

چه دل تنگ تنها نشستم

نشستم به هوای تو من

با تو آرامم پس از این به خدا

گریه نکن دل بی تاب از بی خبری

شکوه نکن تن رنجور از در به دری

ای وای

با من و دل

تو بگو

چه گذشت

با دل زار و شکسته ی من

پر بکشد به هوای تو تا کی برسد تن خسته ی من

چه سازد

دلتنگ دیدار

چه گوید ... با عکس دیوار

نشیند به هوای تو دل

تا که باز آیی گل گمشده ام

گریه نکن دل بی تاب از بی خبری