Morghake Ziba

افسانه ای جاودانه ای

در آشیان تو امید بی کرانه ای

آهدر این مهتاب به آسمان

شود روشن همچون غروب

بیا بتاب به آشیان

به پروازی از راه دور

در آفتاب تو اگر پر بگشایی

با مهتاب تو اگر نغمه سرایی

از شادی پر پرواز بکنم باز

با پرواز به امید نغمه کنم ساز

باز آ تو ای مونس پروازم

باز آ تا که شود عمر من آغاز

ای مرغک زیبا چرا

از آشیان گشتی جدا

آن آخرین پرواز تو

غمگین ترین خاطره ها

چون قصه در رویای ما

افسانه ای جاودانه ای

در آشیان تو امید بی کرانه ای

آهدر این مهتاب به آسمان

شود روشن همچون غروب

بیا بتاب به آشیان

به پروازی از راه دور

در آفتاب تو اگر پر بگشایی

با مهتاب تو اگر نغمه سرایی

از شادی پر پرواز بکنم باز

با پرواز به امید نغمه کنم ساز

باز آ تو ای مونس پروازم

باز آ تا که شود عمر من آغاز