Dooset Dashtam

توو این فکر بودم که با هر بهونه

یه بار آسمونو بیارم توو خونه

حواسم نبود که به تو فکر کردن

خود آسمونه، خود آسمونه

توو دنیای سردم به تو فکر کردم

که عطرت بیادو بپیچه توو باغچه

بیای و بخندی تا باز خنده هاتو

مث شمعدونی بذارم رو طاقچه

به تو فکر کردم به تو آره آره

به تو فکر کردم که بارون بباره

به تو فکر کردم دوباره دوباره

به تو فکر کردن عجب حالی داره

تو وُ خاک گلدون با هم قوم و خویشین

من و باد و بارون رفیق صِمیمی

از این برکه باید یه دریا بسازیم

یه دریا به عمق یه عشق قدیمی