Madar

صدایِ پا نبود ، صدایِ تق تقِ شکستن تو بود

غروب خسته بود ، که من سرم هنوز رو دامنِ تو بود

صدایِ پایِ تو که توئ راهرو ، زبونه می کشید

تمام روحمُ برای دیدنت به خونه می کشید

به مادرم بگین ، قفس شکسته و پرنده پر زده

به مادرم بگین ، بهار اومده ، جوونه سر زده

یِ دردِ مطمئن ، مفاصل منُ ، کلافه کره بود

تمام وزنشُ ، به شونه های من اضافه کرده بود

غروب رفته بود ، غروبِ توی مه ، غروبِ توو غبار

غروبِ بی قرار ، غروبِ روسیاه ، غروبِ بی پناه

به مادرم بگین ، هنوز خنده هاش ، روو سر جهازشن

به مادرم بگین هنوز گریه هاش ، توو جانمازشن