Akse Nimeh

قلم کاغذ یه عکسه نصفه نیمه

یه عمره حال و روز من همینه

بسازم شعری که باشی تمامش

عجیبه آخ عجیبه آی عجیبه

صدام پیچید هواتو تازه تر کرد

یا که غمگین شدی

ساکت پر از درد

هنوزم اون شب و کوچه بن بست

به یادم مونده و میمونه و هست

که رفتی و منم چیزی نپرسیدم

چه داغی بودم و اصلا نفهمیدم

همه دیدن که بعد از رفتن تو

نتونستم و ساعتها نخوابیدم

شب و روزم شده تکرار یک بازی

من از بیهوده بودنهاست که بیزارم

میخوام راهی بشم جایی که بعد از تو

نباشم زنده و این باشه پایانم

تو هم حرفی بزن هم سهم دیرینه

اگه حسی هنوزم باز به من داری

من آغوشم به روت بازه ولی انگار