Raha

بیرونه سر صدای شهر روی این تپه های خونی می موند رد پای من وقتی که

میکشوندم خودمو به زور تو جاده هایی که نبود حتی برای من

این من بیرونمو یکی میداد هولش

چقدر فاصله گرفته بود از خودش حیف

دلم نمیخواد که هیچ وقت زمان برگرده این دختر رسیده بود به خودش

اون من دیروزمو دلم تنگ نمی شه حتی وقتی خاطره هام از جلو روم رد که میشن

شاید از سنگ شده دلم که دستام جز زانوهام هیچ جا بند نمی شه

این رها دو دستی چسبیده بود به خودش

هر چی بده واسشو یه خط کشیده دورش

تو فکر قلعه ی بعدی با اینکه یکیو وایساده دیگه نوکش

قفس قلبم شکست و در رفت

خوب کاراشو کرد و بعد رفت

هیچ وقت نگفتم نرو برگرد

فقط دور میکرد منو از من

پس اگه تنگ شد دلت توهم فقط به من گوش بده

نذار کم نور بشه خورشید قلبت از رو بره

از رو بره

از رو بره