Kartoon Khab

چند وقته که خالی از احساسه

چند ساله چیزی رو نمی بینه

جز برق سکه تو شب کاسه

از بس رو کارتن خوابید از تخت می ترسه

از عابرای ظاهرا خوشبخت می ترسه

از کوچه از تنهایی از هرچی تو دنیاشه

از گربه های گشنه حتی سخت می ترسه

بارون با بغضش هم نفس میشه

وقتی که جوب از گریه سر میره

از عابرا تصویر می گیره

عمرش همی نجوری هدر میره

دنیا براش جای قشنگی نیست

دنیا براش تلخ و نفس گیره

چند ساله که از تنهایی خسته ست

چند ساله که از گشنگی سیره

با برفی که چند وقته بی وقفه

روی موهاش می شینه میسازه

از پیت های خالی روزنامه

تو رویاهاش شومینه میسازه

زل میزنه به آسمون گاهی

سقفش چقدر از بسترش دوره

راه رفتن آسون نیست, واسه مردی

که عابرا فکر میکنن کوره

از بس رو کارتن خوابید از تخت می ترسه

از عابرای ظاهرا خوشبخت می ترسه

از کوچه از تنهایی از هرچی تو دنیاشه

از گربه های گشنه حتی سخت می ترسه