Khoneye Ghadimi

من همونم که شعر میگفتم تا بفهمی چقدر بی رحمی

لعنتی چند قرنو خوندی که انقدر شعرو خوب میفهمی

میفهمی میفهمی

سقوطم از چشای تو چه مرگ شاعرانه ای میشه

نفس بکش به یاد من ببین عجب ترانه ای میشه

سقوطم از چشای تو چه مرگ شاعرانه ای میشه

نفس بکش به یاد من ببین عجب ترانه ای میشه

عجب ترانه ای میشه

هر چیزی که تو چیدی تو خونه از حضورت هنوز لبریزه

فنجون قهوت از شب آخر چند ساله دست نخورده رو میزه

چند ساله چند ساله

بعد تو کار دائمم هر روز دور یه دنیا خط کشیدن شد

جای لبای تو رو این فنجون یک عمر خط قرمزِ من شد

کار من شکستن شد

سقوطم از چشای تو چه مرگ شاعرانه ای میشه

نفس بکش کنار من ببین عجب ترانه ای میشه

سقوطم از چشای تو چه مرگ شاعرانه ای میشه

نفس بکش به یاد من ببین عجب ترانه ای میشه

عجب ترانه ای میشه