Taraneye Zendegi

آی شمایی که اسیر فصل سردین

بیاین تا نشون بدیم خود بهاریم

بیاین تا تو همه گلدونای خالی

شعری به وسعت زندگی بکاریم

شعری که ما رو به فردا برسونه

حرمت بودن با هم بدونه

شعری که با خوندنش باز جون بگیریم

تو آغوش واژه هاش اروم بگیریم

سرودی که اشناس با لب های ما

کوچه ای بی انتها تو شب های ما

حرفی هم صدای فریادی دوباره

نغمه ای که تا سحر بشه بیداره

یه ترانه که سکوت جا بذاره

یه بهانه که تو رو اینجا بیاره

سایه بونی زیر رگبار بی حرفی

اشیونی واسه لحظه های برفی