Tars

الان میرسم به همه رویاهایی که

هَر شب میخوردن توی دفتَرَمَ خط

اونی شدم که خیلیا میخوان

بیان باهاش چند قدم راه

اونی شدم که حتی یه روزم

دست نمیکشه از هدفاش

اونی شدم که قورتت میده

کلِ شهر میدن گوش بِش دیگه

الان اینجامو تو باید سَریع دَرری

من نیستم اونی که دوستِت میگه

نبود بچِگیم باکلاس نه

چِش وا کردم بودم لای کار غرق

هیشکی نکرد کمک هیچوقت

خودم جنگیدم واسه خواسته م

جای آه زحمت کشیدم

حرف نمیزنم از خستِگی من

نمیشه و نمیتونم از همون اول

هیچجوره توی مغزم نِمیرفت

حرفای بقیه به چَپَم نیست

من دادم رپو به درس ترجیح

میگیرم حقمو هرطور شده

توو این دنیای هَردَمبیل

با هیشکی دشمنی ندارم

یاد گرفتم پِیِ مفتبری نباشم

میجنگم برا خواسته هام نمیخوام

بسازه هیشکی فرصتی برا من, نه

نبود هیچوقت دورَم پُرِ آدم

هَمش تنها بودم توی مشکِلاتَم

جنگیدم با همه وجودَم من

نکشیدم عقب عینِ بُزدلا نه

نبود هیچوقت دورَم پُرِ آدم

هَمش تنها بودم توی مشکِلاتَم

جنگیدم با همه وجودَم من

کسی پُشتم نبود توی کُلِ راهم

نبود هیچوقت دورَم پُرِ آدم

هَمش تنها بودم توی مشکِلاتَم

جنگیدم با همه وجودَم من

نکشیدم عقب عینِ بُزدلا نه

نبود هیچوقت دورَم پُرِ آدم

هَمش تنها بودم توی مشکِلاتَم

جنگیدم با همه وجودَم من

کسی پُشتم نبود توی کُلِ راهم

میزنم حرف کَم کلا

نمیشه رو ضعیفا دستم بلند

همه اونایی که پا رو دُمَم بذارن

لب تَر کنم، پَر پَر شدن

برا هدفم زدم به هر دری من

سختی کشیدم که سخت ترینم

نمیذارم بگذره فردام مُفت

برنامه دارم برا هر دَقیقش

خیلی وقته برام عادی شُدن

رفیقایی که با افتادنم حال میکنن

من اگه بیفتم هرجایی حاجی

رو پاهام وایمیستمو باز میدوئم

نه، حواسم نمیشه اَ مسیرم پرت

اَ ناامیدی نمیزنم حرفی اصلا

خیلی وقته که میرم توو دِلِ همِچی

دیگه، کِشیدم دورِ ترسیدن خط

حالا توام برو پیشِ همه خالی ببندو

بِشون بگو خمپاره بودی

هی، اما ما که دیدیمت دیگه

وقتی شَر میشد میگشتی دنبال گوشیت

نبود هیچوقت دورَم پُرِ آدم

هَمش تنها بودم توی مشکِلاتَم

جنگیدم با همه وجودَم من

نکشیدم عقب عینِ بُزدلا نه

نبود هیچوقت دورَم پُرِ آدم

هَمش تنها بودم توی مشکِلاتَم

جنگیدم با همه وجودَم من

کسی پُشتم نبود توی کُلِ راهم

نبود هیچوقت دورَم پُرِ آدم

هَمش تنها بودم توی مشکِلاتَم

جنگیدم با همه وجودَم من

نکشیدم عقب عینِ بُزدلا نه

نبود هیچوقت دورَم پُرِ آدم

هَمش تنها بودم توی مشکِلاتَم

جنگیدم با همه وجودَم من

کسی پُشتم نبود توی کُلِ راهم