Roopam Hanuz

چشات همیشه امیدوار به طلوع جهانه

نفرت رو کشتم عشق رو نهال کاشتم

تو اوج زمستون امید به بهار داشتم

خیلی وقتا دیدی شد بد خوردم زمین

ولی الانو میبینی روپام بازمن

حتی یه قدم عقب نمیرم نمیشم خسته

من خدا رو دارم واسم بسه راهم سخته

کم نمیارم

دنیای ما اگه تاریک شد

جاده آرزوها باریک شد

با احساساتمون اگه بازی شد

هیچی نمیتونه من رو از راهم وایسونه

اگه چیزی رو میخوای سختیاشم واست آسونه

هفته و ماه و سال و شب و روزام

هرچقدر بگذره هنوزم روپام

بد کشیدم از این مردم

زدن تیشه به ریشه گندم

دروغای رنگی و خنده های سردو

کوچه های تاریک برگای زردو

گرگای دردنده جامه مرد

خشم نگاگا باعث جنگ

وضع طوری شده که راحته مرگ

نفرت آدما تو شهر فاجعه کرد

ولی من هنوز روپام پسر

گذاشتم همه اون روزا رو پشت سر

شاید افکارا شده پر سم

ولی با قلمم میشکونم جلوم هرچی بشه سد

اینجا شهر من نیست

شهر من قشنگ بود

آدماش قشنگتر قیمتاشم ارزون

اینجا شهر من نیست

دورم پر آدمای منفعت طلب

قیمت آدما پوله مسخرست همش

برای هرکی هرکار کردم بازم من آدم بدم

واسم مهم نیست آخرم،هرچی شد بازم منم

آره آخرش منم

تو هم بگو من آدم بدم

آدما بزار ازم رد بشن

بزار هی بد بگن ازم

من میدونم خودم کیم

من خودم میمونم برای خودم

من راهمو دارم

به کسی کاری ندارم

اگه پشت هم بد بیارم

به خودم گفت هیچوقت کم نمیارم

روپام هنوز...