Seyd Del

چه خوش صید دلم کردی

بنازم چشم مستت را

که کس مرغان وحشی را

از این خوش تر نمی گیرد

خدا را رحمی ای منعم

که درویش سر کویت

دری دیگر نمی داند

رهی دیگر نمی گیرد

گفتم غم تو دارم

گفتا غمت سرآید

گفتم که ماه من شو

گفتا اگر بر آید

گفتم که بر خیالت

راه نظر ببندم

گفتا که شب رو است او

از راه دیگر اید