Ghaabe Akhar

دنیا مال من شد و تو پایه ی من

حتی عکسامونم نذاشتیم خاطره شن

پیاده شدم بکشم سیگار آخر باتو

هنوزم من یادمه خوب شب آخرُ

هوا سرد بود و تنم پیرهن تو

خاطراتمون تو ذهنم میگذره تند

[میلرزم و داستان ُ میگم، هر جا که باشم هرجا که میرم

فکر تو پیش منه، دستام میده بوی تنت

روزارو برگردون عقب

برگردیم همون اول

حس تو مثه منه

بگیرمت سفت تو رو بغل]

این شهر لعنتی هنوز میبینه همشو؟

یا این بغض همیشگی بازم میگیره یقمو؟

بعد تو اوضاع من چجوریه ها؟

قرار بعدیمون بگو چه روزیه ها؟

تو نباشی ولو شم من رو پای کی؟

تو نباشی لج کنم برای کی؟

دیگه مسجی نمیاد ازش بگه رسیدی؟

دیگه غر نمی زنه سرم بگه شنیدی؟

هر ثانیه صدتا سوال، نمی کشه مخم دیگه

بعد تو، بعد من، من نباشم، تو نباشی

...نمی کشه مخم دیگه

میترکم از درون، یه صدایی بلند میگه

سپهر برو نزار بره

سپهر نرو بزار بره

نرو و بمون، برو و نمون، نمی دونم

همین میشه تهش میگم واسه توام الان حتمن همینه وضع ولی

مثه من گیج نبودی کرده بودی فکراتو از قبل

روی من، بسته بودی چشماتو

سرم داد زدی گفتی نمیخوامت

گفتی بلخره یه روز منو میره یادت

کردم شونه هاتو خیس چقد

شدن گونه هات خیس یکم

من، محاله یادم بره قاب آخرُ

اون، خدافظیه بار آخر ُ

لبای تو داغ بود و دستای من سرد

چشای تو برق میزد چشای من اشک

نگات مثه همیشه بود، فرقی نداشت

یه چیزی این وسط هنوز عجیبه برام

حالا که شد بینمون همه چی خراب

یعنی توهم الان میشی مثه بقیه برام؟

دستمو گذاشتم زیر چونت

زل زدم بهت گفتم نمی تونم

اشک میریختی میکرد پلکات ورم

گفتی درکم بکن واسه یکبار فقط

مشت بزن محکم، جیغ بکش سرم

پاهاتو بکوب، بهم فحش بده اصن

بگو متنفرم ازت، حالم ازت بهم

ولی میدونی که پیش من تو حق داری همش

چه زیاده اعتیادت،

هنوزم میخوام فصل سرما با تورو

چه زیاده اعتیادت،

هنوزم میخوام جنگ دعوا با تورو

چه زیاده اعتیادش،

یه خیالش اشتیاقه

آره چه زیاده اعتیادش،

یه خیالش التیامه، این کتاب ُ بده یادت، همون عشقُ بره یادش

خیالت یه اشتیاقه بی احتیاط

میدونی که دقیقاً چی دلت میخواد

مهم نیست که باشه تو دلت چیا

فقط میخوای سریع بهش برسی باز

انگار عاشق دریا باشی، شنا بلد نباشی

ولی میری تو آب و ترسی ازش نداری

بری سقوط آزاد و بگن چترشو بش ندین

قرار نی که باز بشه، ولی باز تو بپّری

آره چه زیاده اعتیادت، آخه تو هم دختر منی

و هم دشمن منی

منم مجبورم ترک کنم، جملرو نوشتم نقطشو زدی

الان هنوزم که هنوزه این قاب آخر

نمی ذاره برام یه خواب راحت

من و تو که راز دار همدیگه بودیم

الان مثه دو تا غریبه ام، مسخرس نه