Khali

بیست سال زیاد نیست عمر آدمیست

با دستمال سیاه روی چشم های میشیت

با لنگه ی دزدی کفش مسجدی شده ام

فرار کن، فرار کن، فرار کن میمیری

مریم نشست تا کوچه خونی نشود از ترس

با چادری سفید و گلی از یاس شکسته

آنقدر سرخ سوخت سعید

ما قطعه قطعه شدیم، قطعه های تکثیری

با قسط های جامانده شعار می دادیم

آن مرد آمد با خنده های مشعشع و مشکوک

آن مرد که خوب بود و حامله می کرد

ما سقط شدیم از مادران تخدیری

ما نسل روشنی که تا عمق خیابان سوخت

ما هار از کتاب تا کوچه را گاز بگیریم

بمبی کنار گوش مدرسه ترکید

آقای نوربخش کثافت آن ناظم تکبیری

پیغام روشن حبس در چشم کبود تو بود مسعود

بگذار بیست سال دیگر سرخ

با بوی تلخ پای چاک خورده از زندان

با هم لذیذ بشکافیم مغز آن وکیل تسخیری

آنقدر مادرت ظرف شست که آب شد

آنقدر عکس تو را دید و کور شد

اندوه بزرگی ست انبوه انتظار

تو سهم زخم مرا از حبس هات میگیری

تو خشک شبیه نگاه در عمق غربتی

نا عادلانه تر از زندگی در برابر مرگ

آیا هنوز روی پای خودت گریه میکنی

آیا هنوز لحظه به لحظه با اخبار میمیری

شلیک کرد تا تو خلاصه شوی در خویش

شلیک کرد تا تو خلاصه شوی در خویش

(شلیک کرد تا تو خلاصه شوی در خویش)

آقا "ما" زیاد بود آقا

آنقدر زیاد که هرچه می کشتیم تمام نمی شدند

و خون تاریخ بود ریخته از خشم آخته

هرچه می دادند تمام نمی شدند

پوست، رختخواب اسید

چشم، چاله های منتظر

"ما" تخت روی تخت خوابیده مرده می دادند

تمام نمی شوند

آن زخم ها برایمان غریبه بود

سیگارم پوستش را مکید

مامور بودم و معذور

مرگ شغل شریفی نیست آقا

مرگ شغل شریفی نیست آقا

"ما" کیف کودکی اش لبریز کینه بود

این طور بزرگ شد بی پدر

انگار که زندگی برایش حقی مسلم است

مادر گذاشت بگذرد از زیر کتاب، تلخ

بعد همسرش دیوانه شد و شعر می نوشت

"ما" در محله اش روی ردپای پلیس می شاشید

شورش چه مزه ای دارد آقا

شور

شور

شور

سردار ما را نجات بده سردار خار دار

سردار ما را نجات بده