Hejrat

میاد اما چه بیهوده

دیگه دستی پناهش نیست

دل پسکوچه‌ها تاریک

چراغی شمع راهش نیست

یه روز وقتی که می‌رفتم

سراپا از سفر بیزار

پر از امید برگشتن

پر از آواز یه دیدار

تو اون روز مثل من بودی 

نجیب و عاشق و همپا

دلت بیزار از این رفتن

تو چشمات غصه‌ی دنیا

چه شبهایی که در غربت

برام مثل سحر بودی

به هر جایی که می‌رفتم

تو با من همسفر بودی

ندانستم که این رفتن

زوال آشنایی بود

شروع تلخ تنهایی

غروب همصدایی بود

سفر ویرونی و ماتم

سفر درد جدایی داشت

برای من غم و حسرت

برای تو رهایی داشت