Saraab

هر از گاهی به یاد باغ رویاش

گلای کاغذیشو اب میده

لب ماه شبای بی سرانجام

امیدشو به فردا تاب میده

یکی هست که تمام دلخوشی هاش

سرابیه که دائم دور میشه

درختی که زمستونه همیشه

تو سرمایی که میپوسونه ریشه

کسی که قسمتش از دار دنیا

یه بهت ممتده از پشت شیشه

مثل شمعی که بی پروانه هر روز

نه میسوزه نه از غم اب میشه

هر از گاهی به یاد باغ رویاش

گلای کاغذیشو اب میده

لب ماه شبای بی سرانجام

امیدشو به فردا تاب میده

هر از گاهی به یاد باغ رویاش

گلای کاغذیشو اب میده

لب ماه شبای بی سرانجام

امیدشو به فردا تاب میده