Didi Ke Rosva Shod Delam

دیدی که رسوا شد دلم

غرق تمنا شد دلم

دیدی که من با این دل بی آرزو عاشق شدم

با آن همه آزادگی بر زلف او عاشق شدم

ای وای اگر صیاد من غافل شود از یاد من قدرم نداند

فریاد اگر از کوی خود وز رشته گیسوی خود بازم رهاند

دیدی که رسوا شد دلم

غرق تمنا شد دلم

در پیش بی دردان چرا فریاد بی حاصل کنم

گر شکوه ای دارم زدل با یار صاحب دل کنم

وای ز دردی که درمان ندارد فتادم به راهی که پایان ندارد

از گل شنیدم بوی او مستانه رفتم سوی

او تا چون غبار کوی او در کوی ما منزل کند

وای ز دردی که درمان ندارد فتادم به راهی که پایان ندارد

دیدی که رسوا شد دلم غرق تمنا شد دلم

دیدی که در گرداب غم از فتنه ی گردون رهی

افتادم و سرگشته چون امواج دریا شد دلم