Dokhtare Kebrit Foroush

میگن خنده این روزا خیلی

گرونه واسه آدمای خونه به دوش نیست

مثه یه پالتو از پوست پلنگه

که قد دختر کبریت فروش نیست

دیگه هیچی نداره واسه ی گرما

فقط برف میباره تو این حوالی

داره بی حس میشه از شلاق

سرما دعا میخونه با دستای خالی

نگاهش مونده ماته سوز زمستون

همه رویاهاشو برف می پوشوند

توی کنج سرما خواست که گرم

شه چند تا کبریتو باهم یکجا سوزوند

دیگه هیچی نداره واسه ی گرما

فقط برف میباره تو این حوالی

داره بی حس میشه از شلاق سرما دعا

میخونه با دستای خالی

توی جنگ شعله ی کبریت

و سرما نفهمید اخرش بازنده اونه