Bi Saranjam

در حریر گیسوانت دل زمانی خانه می کرد

شکوه ها از بی قراری با من دیوانه می کرد

با نگاه تو نگاهم روزگاری آشنا بود

در سکوت مبهم ما بر جهان فریاد ما بود

میشکفت از خنده تو صد چمن

گل در خیالم از دو چشم مست تو

هر شب می شد افسون شور حالم

هر سحر با یادت از خواب

چشم خود را می گشودم روزگاری

با خیال تو عاشقی دیوانه بودم

ای دو چشم مست شهلا که تو را دیده ام

هر روز و هر شب همه جا

بعد از این ناز تو دیگر نکشم

می کنم خود را ز دام تو رها

ای سراپا نقش نومیدی

ای سراسر بی وفایی

حیف از آن احساس پاک من با تو

حیف از آشنایی