Esalat

درایت مُرد

سخاوت مُرد

نجابت مُرد

رفاقت مُرد

قضاوت بُرد

حسادت بُرد

حماقت بُرد

حکایت بُرد

وقاحت بُرد

جنایت بُرد

کو-وووو

اصالتت کو

کو-وووو

اصالتت کو

آه

اصالتو گم کردم من زیر پوسته های این شهر

قرق جبر، بلوف و جعل

دروغ محض، شنود و شک

جنون و جنگ ، بلوغ جهل

جلو چشمم، غرور در شرف مرگ

تومور درد قلمبه تر

حدود صد تا رخ دارم

نمی دونم کدومشم

این بالا ابر و مه

مضطرب، از تو له

منزجر از خونه

مثل مار از پونه

در پی روزنه

پشتِ سر پر تنش

پیش رو ممتنع

سرنوشت مبهمه

مثل برق و باد گذشت

داستانم همین شد

تو حیاط خونه مون حتی آسمانم زمین خورد

از اون طرف آینده شد از آن کیا

ما نشستیم به دوخت و دوز پارگیا

مخلص واقعی جاشو داد به ناخالصیا

عمق وجودم ظلمات مثل غار سیاه

با این حال با این دنیا دارم کار زیاد

رفتنی از نگاه از مقابل داره میاد

نقشه ها ابترن

رهسپار سفرم

شرح حال رفتنم

از نگاه دفترم

می درم روکِشت

این تَرَک رو بشه

خوار شدم تو چشت

خار میشم تو چشت

برگ و ساقه آدمه، ولی مرده ریشه ها

که جاشو داده به خوی و خصلت گرگ بیشه ها

زبون به فرم نیش مار

گربه میشه هار

می شکنیم همو، می رقصیم رو خرده شیشه ها

نامحسوس بد شدم، طوری که عادی شه روندم

واسه م مهم نبود حتی آتیش جهنم

واسه چاله های خودم چاه جدید کندم

خیلی وقته تو زندونِ خودم وکیل بندم

مقتدر توی قاب

منفجر تو نقاب

کوچه ها توی خواب

کوچ ما سوی خاک دیگری

این خونه ست حرف نزن

می دونم که دارم یه کتاب نو رو از وسط می خونم

کو-وووووو

اصالتت کو

کو-وووووو

اصالتت کو

اصالت منو خاطره گرفت

که به ارق به اعتقاداتم خاتمه بده

آه

پرتوی مثلث خونه، رفیق و مدرسه جادوم کرد

گفت به قافله برس

میتی که راه می رفت

یه باطن کرخت

حس می کنم الان دیگه باطله طلسم

آه

تاریخ می گه پی عدالت نگرد

از روز ازل حساب بکن لغایت ابد

قانون گذار بی قانون

ما حامی قانونیم

ولی قصه عوض می شه وقتی خالیه جا نونی

وقتی شک داری به خودت یعنی اسوه هراسی

شرایط مسببه که دیگه نخبه نسازی

اینه که جای ذوق و پول و کار و شغل اساسی

نشستیم به تماشای پای لخت مجازی

واسه شب امتحان می خونی جدول ضرب

فردا نماز می خونی واسه شب اول قبر

آهنگ فله ای می خونی واسه شب کنسرت

همه چی واسه کسب تکلیفه نه از ته قلب

قبل ارتباط دک

قبل استعداد سَد

قبل اعتماد شک

قبل احترام چکو فهمیدم

ماحصلش قبل افتخار ننگ

آموزش غلط جامعه رو استعمار کرد

چکیده ی تجربه هامونو پس می دیم با شعر

مهم نیست رو آهنگام می خواد چه تصویری باشه

فیلما هیچ کدوم وصف شعر ما نمی شدن

تو لحظه های ما همه صحنه ها واقعی بودن

که گرون تموم می شد واسه منِ رؤیا دوست

تا سوال به موندن یا رفتن، یه گل یا پوچ

اینجا مثل یه کوسه ی بزرگم تو آکواریوم

و اونجا یه ماهی کوچیک تو عمق اقیانوس

چه بی مزه مسیری که راز و معما نداشت

انتظار توئم با تلاش یعنی امید

ولی این کلمه رو اجتماع انتظار نامیده

اینجا واژه امید بوی نا میده

اصالتت کو