Maraze Faghr

میخونم از دل مردی

که شبها توی گور خوابه

میخونم از دل طفلی

که هر روزو سر کاره

میخونم از هنرمندی

که میخونه از دل مردم

ولی قانون میگه ساکت

نباید بشنون مردم

ورس۱

شرف من میگه بگیرم طرف حق

وطن من داره میگیره مرض فقر

سرا پایین رو پیشونی عرق شرم

جیبا خالی پی نون تا وسط شب

میرسه به گوش هرروز یه خبربد

کم کم ناامیدی به امید غلبه کرد فقر از

زندگی بالا میره میگیره همرو دربر

هرشب پدری که میکنه طلب مرگ ازدرد

خستس پر قسط و وام

حسرت بچش رفتن رستوران

میرسه خونه دست خالی ولی دلش پره

غرورشم نمیذاره که گله کنه

میریزه تو خودش باز غبطه میخوره

میدونه دیگه روز خوب و حس نمیکنه

سیگار رو سیگار دود پشت دود

سراخر از درد وفکر ودغدغه سکته میکنه

تمومه شد مرد آروم بخواب

خدا یه راهی جلوی پامون بذار

ناامید ناتوان انبوه مشکلات خودت برس بداد ,بارون ببار

ببار بارون ببار بارون

که اشکامون بشه پنهون

ببار امید ببار امید

که ازاد شیم ازین زندون

ببار بارون ببار بارون

که اشکامون بشه پنهون

ببار امید ببار امید

که ازاد شیم ازین زندون

سرکلاس معلم گفت دفترو باز کن بادقت

بخون انشاتو علم بهتر است یاثروت

با کلی استرس بلندشدم از جام

رفتم پای تخته با دست وپای لرزان

به نام یزدان شروع میکنم بانامش

اون که داد به ما مغز تا پرشه از دانش

اون که اراده داد برای انتخاب هدف

میتونه ثروت باشه عکل باشه یاکه شرف

ولی من نه ثروت نه علم هیچکدومو انتخاب نکردم

هنوزم براین باورم که اشتباه نکردم

معلم گفت باید انتخاب کنی به اجبار

انشامو گرفت و همون لحظه جرش داد

بلند شد از جاش با عصبانیت

گفت هنوزم مثل تو احمقایی هست

علم یا ثروت بگو اصرار میکرد

اجازه آقا هیچکدوم,انسانیت

ببار بارون ببار بارون

که اشکامون بشه پنهون

ببار امید ببار امید

که ازاد شیم ازین زندون

ببار بارون ببار بارون

که اشکامون بشه پنهون

ببار امید ببار امید

که ازاد شیم ازین زن