Avaz

کرک جان ! خوب می خوانی

من این غمگین سرودت را

هم آواز پرستوهای آه خویشتن پرواز خواهم داد

به شهر آواز خواهم داد

ره هر پیک و پیغام و خبر بسته ست

ته تنها بال و پر ، بال نظر بسته ست

قفس تنگ است و در بسته ست

گرت دستی دهد با خویش در دنجی فراهم باش

بخوان آواز تلخت را ، ولیکن دل به غم مسپار

بی کران وحشت انگیزی ست.

خامش خاکستری هم بارد و بارد.

وین سکوت پیر ساکت نیز . هیچ پیغامی نمی آرد.

پشت ناپیدائی آن دورها شاید. گرمی و نور و نوا باشد؛

بال گرم آشنا باشد

من این آواز پاکت را دراین غمگین خراب آباد

چو بوی بال های سوخته ات پرواز خواهم داد