Janeshine Farhad

تن مثه زندونه برای روحم

باید از این اسارت آزاد شم

نگو از انقراضِ نسلِ شیرین

وقتشه جانشینِ فرهاد شم

زخم زبونای تو بدخیم نیست

میتونم این دردو تحمل کنم

خسته ام از نگاه مرد آینه

کمک کن این مردو تحمل کنم

فقط نگاهت رو ازم پس نگیر

فردا رو از حادثه لبریز کن

کار من از قرص و دوا گذشته

برام یه شعر تازه تجویز کن

شب گریه های بی مخاطب من

با بودنت به انتها میرسن

تکلیف این حنجره ها روشنه

بی تو به بن بست صدا میرسن

دوباره مشت غنچه ها رو وا کن

گردنِ غم رو هدیه کن به ساطور

سکوت این جدولو پر کن از حرف

چشماتو هدیه کن به این بوف کور