Derakht

یه درخت تنها وسط درد و غم ها // مردم یا زندم یا هنوزم رو حوام ؟

از خانواده تا دوستاش همه کردن تردش // چون // فصلاش پاییز بود و زرد بوده رنگ برگش

لای لاشخورا عینه جغدا تا صبح میزد زل به شب // ریشش محکم تو خاک بود و هر روز میشد گنده تر

آسمونو دوست نداشت // بارونارو توف میکرد

گریه میکرد سیر بمونه هر روز میشد گشنه تر // خودش بود صاف و ساده بدون دوز و دغلی

نتونست از پا درش بیاره زربه ی هیچ طبری // برگ سبز نداشت و بازم تو مشت گرفت هرچی خواست

پاییزم که میشد ... // بازم با همه یه فرقی داشت

تنها دوستش خدا بود // با جنگلش حال نمیکرد // جا نمیشد رو زمین و آسمونو پاره میکرد

کوچیک که بود دورو ورییاش همش پشتش خوندن // حالا بزرگ شده قد کشیده همه زیرش موندن

من همون درخته جنگله شهرم // یک تنه ی خشکه خشک و روی گونم شبنم

تنها لای لاشخورا و حیوونای وحشی // بی نیاز از پشتیبان و بارونای کشکی

جوری باهام بدن انگاری که خودشون من و نکاشتن // تنها شدم چون تو جیبم برگای سبز نداشتم

نهال دیروز امروز شده گنده لای اره ها // داستان همون فراره گرگه و شاخ شدن بره ها

پایین بودم و دیدم دیگه جایی نیستش بره ما // آسمون و جر دادم با زرب شعر و سر صدام

خیلی وقته ، زرد و آروم ، پاییزو چیزه خواستی نیست // ولی هنوزم میجنگم و صورت سرخه با سیلی