Koodake Kar

در آن شب بارانی، یک شیشه پر از مه بود

اونور تو و اینور من، که گل به تو میده بود

تو دورتر از غصه، در خواب گل نرگس

اشکای منو تو بارون، هرگز ندیدی هرگز

وقتی که همه خوابن ،من دورتر از خونه م

یخ می زنه انگشتام، من برف زمستونم

من "ها" می کنم دستام، می پرسن ازم حالی

من کودک کار هستم، جای پدرم خالی

این مه رو بیا پاک کن، با گرمیه اون دستات

من اینور این شیشه، نزدیک دوتا چشمات

آدم های یک خونه، با عشق تو دلگرمن

نزدیکه چراغ سبز شه، گلها رو بخر از من

وقتی که همه خوابن، من دورتر از خونه م

یخ می زنه انگشتام، من برف زمستونم