Tehran

واسه یه روز زندگی صد بار مردیم

از خواب پریدیم دیدیم بازم صبح نیست

یه روز گفتیم جمع کنیم بریم

بمونیم پاش صبر کنیم که چی

همه زندگیم دو تا چمدون

دیگه آدم نشدیم ما که بعد اون

قفلِ نگام به چشای بابا

پشتم خالی چمدونو پک کن بده بره بالا

پای گیت پرواز یکی یکی میشیم در به در باز

اون بیرونم سوز سرماست

راهمون اگه بدن اول درداست

گم شده مثه مرد بی وطن درد بی بدن

لج باز ولی سر به زیر منم

صلح طلب ولی جنگ بلد

این گله رو دریده یه گرگ بدآره

یه روزی میام از دردا میگم آره

فحشامو لای حرفا میدم

تحت فشار سمپاتیکم

تو این جهنم سرما دیدم

له، قرو قاطی ام

واسه قوی شدن تاوان دادیم

دی خوابیدیم آبان پاشیم

حیف از بیدار ماندن های ما

حیف از آواز خواندن های ما

حیف از عمری که بی حاصل گذشت

تصویر تهرانی که دیگر بر نگشت

گناه من نیست گلایه کم نیست

در این زمانه که چاره هم نیست