Miram Bala

تامیتونی ازمن دور شو ایجوری زنده میمونی

کوه بین مااز مرگ خودتم اینو میدونی

هربار نوری نزدیکم شد دوباره سایه اونو برد

تومار تلخ شعرامو وای موریانه خورد

چشمام بستس اما هوشیار نه خستم از قمار

تا کی بازی کردن پای این طناب دار

دریا مقصد بود از اول طوفان سد راه من

تو برزخ گیر افتادم باز مرداب حبسگاه من

باید برم بالا باید برم بالا...

مارم ماری تنها از خواب یه روز دوباره پامیشم

با این بالها بالا میرم دوباره اژدها میشم

از من دوری صدها سال زمان قرق بین ما

تو زمینیو من اون ابر بارونی که رعدوبرق بین ما

چشمام بستس اما هوشیار...