Jaaddeh Miraghsad

آنچه را میپرورانی پشت پیشانی بگو

بی نقاب از چهره های بکر پنهانی بگو

ای کاش تنهایی نبود این در کنارم ماندنت

جاده میرقصد به ساز بی محابا راندنت

باد و طوفانی که هم تصمیم کوچت میوزند

از تمام رد پاهاشان پشیمان میشوند

مانده در خاطر شاخه لحن میوه چیدنت

مانده بر اندام پرواز من عطر پر کشیدنت

ای کاش تنهایی نبود این در کنارم ماندنت

جاده میرقصد به ساز بی محابا راندنت

باد و طوفانی که هم تصمیم کوچت میوزند

از تمام رد پاهاشان پشیمان میشوند