Man Ageh Khoda Boodam

من اگه خدا بودم شهر بم هرگز نمی لرزید

نیمه شب اون غنچه ی نوزاد از نگاه مرگ نمی ترسید

من اگه خدا بودم مادرهای دجله ی خونین نمی مردند

از فرات سرخ آلوده ، نو عروسها ماهی مرده نمی خوردند

من اگه خدا بودم دخترهای اورشلیم و غزه و صیدا

جای حکم تیر و نارنجک ،ترانه می نوشتند روی دیوارها

هر کسی جای خدا بود ،شاهد این روزگار و این زمین زار

دسته کم معجزه ای می کرد برای بچه های بی کس و بیمار

اگه کفره کلام من ، یکی حرفی بگه بهتر

وگرنه بازی واژه نمی بازم من کافر

صدای زنگ بی رحمی سر هر کوچه و برزن

به گریه میرسه از درد دل سنگ و دل آهن

اگه دیوار کجی ها رفته بالا تا ثریا

دست معمار خدا بود خشت اول من و ما

چه عیبی داشت اگه فردا جهان بهتر از این می شد

خدا میرفت و یک مادر پرستار زمین می شد

اگه کفره کلام من ، یکی حرفی بگه بهتر