Panahandeh

مثل ِ زنجیریا میمونم امشب ولی با قرص ِ خواب آروم میشی

کسی جز تو کنار ِ من نمونده از امشب از منم محروم میشی

چه سخته پا پیاده بی تورفتن چه سخته آدم از آدم جداشه

چجوری قلبم و راضی کنم تا

به قلبت زهر ِ تنهایی نپاشه

پشیمونم اگه تورو شکستم چقدر این جدایی گریه داره

شاید عکسهای ِ دوتایی بتونه

تورو گاهی از این حالت در آره

اگه دلتنگ شم تنگ ِ غروبا کنار ِ پنجره خیره بشینم

واسه اینه که شاید اتفاقی

تو این کوچه تورو بازم ببینم

به آغوشم مگه محرم نبودی که آغوشت پناهندم نمیکرد

منو شکستی اما این شکستن

غرور و از وجودم کم نمیکرد

گذشته تو سرم تکرار میشه کجا دنبال ِ آیندم بگردم؟!

یه عمری سخت جنگیدم بمونم

به رفتارت ولی عادت نکردم