Samiri

از ما بگو بی هیچ پرده پوشی

از تاریخی نگو که مرده است

الفاتحه مع الصلوات را کشیده بگو

تاریخ را زمان از یاد برده است

بدر پرده گوش مرا که مدام

میهمان زفاف پرت و پلا بوده

آن دو گوش خوش باورم را که

در بازوان حماقت عمری آسوده

تهمتن را زیاد زحمت داده ایم

از آن مور دانه کش عاصی بگو

هفت خوان تکرار روزهای هفته است

از رنج بی‌حاصل سال سی بگو

از عقل افسرده و فرسوده بگو 

و دلخوش کُنک دو هزار و پانصد ساله

از مسحور شدگان درخشش دیروز

همچون: سامری و طلا و گوساله!