Andouh

چون نهالی سست می‌لرزد

روحم از سرمای تنهایی

می‌خزد در ظلمت قلبم

وحشت دنیای تنهایی

دیگرم گرمی نمی‌بخشی

عشق! ای خورشید یخبسته!

سینه‌ام صحرای نومیدی است

خسته‌ام! از عشق هم خسته...

بعد از او بر هر چه رو کردم

دیدم افسون سرابی بود

آنچه می‌گشتم به دنبالش

وای بر من! نقش خوابی بود

ای خدا بر روی من بگشای

لحظه‌ای درهای دورخ را

تا به کی در دل نهان سازم

حسرت گرمای دوزخ را؟

دیدم ای بس آفتابی را

کو پیاپی در غروب افسرد

آفتاب بی‌غروب من 

ای دریغا! در جنوب افسرد

بعد از او دیگر چه می‌جویم؟

بعد از او دیگر چه می‌پایم؟

اشک سردی تا بیفشانم

گور گرمی تا بیاسایم