Viraneh

اول که من رامت شدم

وابسته دامت شدم

عاشقترین بودی برایم

حالا خرینم بهر تو

رنج آفرینم بهر تو

کم خنده کن بر گریه هایم

از آتش ما غیر خاکستر نمانده

این خانه ویران گشته جز یک در نمانده

آن هم دری نیست

ره گستری نیست

چون آینه با من نشستی

نقش مرا در خود شکستی

همچون سرابی در بیابان

تنها امید من تو هستی

آنجا که روزی خانه عشق و صفا بود

سقفی که بامش سایه لطف خدا بود

دیگر بجا نیست

دیگر بجا نیست

از آتش ما غیر خاکستر نمانده

این خانه ویران گشته جز یک در نمانده

آن هم دری نیست

ره گستری نیست