Ghomaar

هر شب تویِ این شهرِ سیاه

دنبالت میگشتم هَر‌جاشو سی‌بار

نبودی به من بد حسی میداد

میکِشیدم از رو حرص ناخُن رو دیوار

هنوز زخمِ سرِ انگشتام

کسی نمیبینه منو شاد

حسی که به تو داشتم هنوز هست

میگن، خیلی حالت خوبه ولی من خوشحال

بیبی نیستم چون ،شده قلبت گَزیده شه

توی قُمار هر چی زدی بره

بعد به فکرِ بُردش بخوابی

مثل تو که دوری ولی هنوز نزدیکترینی بِم

شده رنگت پریده شه

همه زندگیتم بات غریبه شه

تورو ول کنه بِره پِیِ خودشو

لبخند اون غریبهه

من موندم‌و خودم تو دوئل

فکرم پیشتو خودم تو خونه

من موندمو یه سردَرگُمیه مطلق

وسطِ یه حُفره تونل