Shayad Parande

دل

دلم

خودم را

می بازم

برگ برنده دارد چشمانش

چشمان ایلیاتی شاعر از

شهرفرنگ چشمش می ترسد

باد از شلال مویش می موید

ماه از پلنگ چشمش می ترسد

از دورهم دهانم شیرین است

سیب است در لباسش، لیمو نیست

باغ معلّق است آن، گردن نیست

بال فرشته است این، بازو نیست

موج هزارتویش ، گیسویش

ها/شور می زند دل دریا را

می رقصد و نگاهش ، آوازش

دیوانه می کند ملوان ها را

آرامش رها شده ی هستی ست

جریان گرفته در شب سنگین که

نی می زند میان دلش آرام

چون یک پری کوچک غمگین که :

مرثیه ی شبانه ی خرداد است

تکرار بی فروغی بهمن نیست

شاید پرنده باشد یا ماهی

شاید ستاره...اما یک زن نیست !