Laakposht

با توام راه شناس شب مه آلودم

او که می رفت سفر گم بشود من بودم

وای بر او که قمارش طلبت جانش را

بشنود ساده خریدند رفیقانش را

وای بر آتش حقی که به دارش بِکشن

آشنایان سنگ بر کف انتظارش بِکشن

با توام وارث تنهایی و آوارگی ام

شاهدت می گیرم بر همه ی زندگی ام

وای بر اوج عقابی که به یک سنگ گسیخت

لاک پشتی که از این جنگل سوزان نگریخت

وای بر او که شود قاتل بیچاره ی خود

بشنود وصله ی تهمت زِ جگر پاره ی خود

با توام راوی گنجنشک دله کوچک من

ماه تسخیر شده حفره بره پیچک من

وای بر ما که در این دوره تسلسل در دین

بت رو بشکست به دور تبری می گردیم

شکوه از زخم تبر شیوه ی اجدادی ماست

غم آزادگی ما همه ی شادی ماست