Kooch

یادمه می گفتم دیگه رنگِ غم ها رو نمی بینم

ولی شکست ، شکست همونی که می گفت دنیا رو تنهایی می گیرم

(ورس دو)

کسی که اینا رو نفهمه غریبست و من از همه خوردم حتی دیدم بدی از دوست

همون دوستا که با منن تا وقتی لازمه / آره تا وقتی دارم با سختی فاصله

منم آدمی ام که به کمترینا قانع بود / هر کی به من رسید دوستی رو کرد وانمود

آره علکی رو اهدافم پافشاری کردم / آخه با این همه نبردم راه به جایی اصلا

آرزوهام خط خوردن با بیکاری ولی جماعتی رسیدن به همه چی با لابی کاری

اونا که رسیدن به همه چی بی هیچ تلاشی / من و تو هیچ جا نمی رسیم اگه سیریش نباشیم

(کروس)

الان با خودم وقتی شب هایی که می شینم

یادمه می گفتم دیگه رنگِ غم ها رو نمی بینم

ولی شکست ، شکست همونی که می گفت دنیا رو تنهایی می گیرم

(ورس سه)

من یه ساحلِ آرومم که از جذر و مد پرم / نمی خوام بذارم برم دوباره مرزو رد کنم

می خوام بمونم ، اما کجا پیشِ کی ؟ وقتی تحریما می بنده واسه اهدافِ من شیشکی !

وقتی پاهام به زور ، وادار شد نرم / آرزو و برنامه ها مثِ آوار رو سرم

پس میرم یه جا روز و شب خسته گیج نزنیم هی / یه جا که نرسه دستِ هیچ تحدی بم

یه جا می خوام تا چن کیلومتریش کسی رد نشه / باهام بد نشه ، جلو پاهام سد نشه

یه جا که واسه ی شکستم کسی سعی نکنه / یه جا که تلفنمم حتی زنگ نخوره

نه که برم سفر یه جا رو می خوام که نه شمال باشه نه جنوب نه روز باشه نه غروب

که دغدغه شون نباشه فیس بوک و فیلترِ لعنتی / دغدغم نباشه آمپرِ بنزینِ هفتصدی

که با خودم خلوت کنم ببینم چند چندم / شده نزدیکِ سی سالم ، کجای قصه بندم

که هر چی درده خوردم / یه جا که از این مردای حبل نباشه که آبروی هر چی مرده بردن

یه جا که مخاطبش داشته باشه دستِ بده / بفهمه قافیه مهم نیس مهم حرفِ دله

از همه مهم تر اگه بمونم تو همین شهر نه می خوام کسی عاشقم شه نه من درگیرِ کسی شم

چشامو بستم و نمیاد چیزی که دلم بخواد / فقط می دونم اینی که هستمو نمی خواد

یه جا که شاید زیادیه توقعش / یا من می سازمش یا در میام از توهمش