Gharibegi

خانه اندوه تو دارد/ کاش برگردی بمانی

ریشه‌هایم بی تو خشکید/ ای بهار مهربانی

گرچه بیرون آفتابی است/ ابر و باران است در من

سیل در من می‌خروشد/رعد و طوفان است در من

باد می‌نالد که برگرد/ ابر می‌گرید که بازآ

بغض طاقت هم شکسته/ صبر می‌گوید که بازآ

بی تو در طوفان آهم/ تک درختی بی‌پناهم

آشتی ده خانه را با صدای آبیت

تیره شد تاریک شد جانم از بی‌تابیت

درسکوت بی‌کسی/ تا کی این دلواپسی

نشسته کوه‌های درد به شانه‌های من‌/ اگرچه ایستاده‌ام شکسته پای من

مرا به چنگ تیرگی رها مکن چراغ خانه را برافروز

در این غم و غریبگی رها مکن چراغ خانه را برافروز