209

با لبات فاتحه‌ی هر غمیو می‌خونم

من به آرامش وحشی چشات مدیونم

یه پناهنده‌ی ترسیده‌ی تنهام اما

پشتِ مرز تن تو تا به ابد می‌مونم

منو از این غم جاودانه آزاد کن

تو که باشی پیش من خنده به دردا می‌زنم

حتی اون لحظه که از شکنجه‌ها جون می‌کنم

تو دلیلِ سبزِ ریشمی تو خاک این کویر

چرا خم شه قامتم، زرد بشه روح و تنم

که جواب موندنم، اَره سر ساق شد

اگه فردایی باشه من با تو می‌سازم

برد من وقتیه که به تو می‌بازم

توی این روزای شوم، شده کل آرزوم

روز آزادی بیاد حبس بشم تو بغلت

بین دستات برسم به اوج پروازم

با لبات فاتحه‌ی هر غمیو می‌خونم

من به آرامش وحشی چشات مدیونم

یه پناهنده‌ی ترسیده‌ی تنهام اما

پشت مرز تن تو تا به ابد می‌مونم

منو از این غم جاودانه آزاد کن

با لبات فاتحه‌ی هر غمیو می‌خونم

من به آرامش وحشی چشات مدیونم

یه پناهنده‌ی ترسیده‌ی تنهام اما

پشتِ مرز تن تو تا به ابد می‌مونم

منو از این غم جاودانه آزاد کن

با لبات فاتحه‌ی هر غمیو می‌خونم

من به آرامش وحشی چشات مدیونم

یه پناهنده‌ی ترسیده‌ی تنهام اما

پشتِ مرز تن تو تا به ابد می‌مونم