Delhaye Bighararan

چشمان گریه ام را دادم به دست باران

شاید مرا بگرید بر تربت بهاران

هرگز کسی نفهمید مفهوم غربتم را

من واژه ای غریبم در شعر روزگاران

من که هزار و یک شب تا شهر قصه رفتم

با هیچکس نگفتم یک قصه از هزاران

ای ساحل رسیدن این موج خسته دریاب

دریای اشتیاق است دلهای بی قراران

شب تا سحر نشسته در کنج خلوت خویش

تا روی ماه بینم در قاب چشمه ساران

در این سراب تشنه آهوی دل غریب است

ما را ضمانتی کن ای اعتبار باران