Tardid

یادش آمد خاطراتش زنده است

گوشه های خانه جا خوش کرده اند

یادش آمد روزگار رفته را

حس خوب شادی گم گشته را

لحظه ای تلخ و به آرامی که نیست

گفت اما این دگر آن خانه نیست

بعد از این شب نیست صبح دیگریست

رفتن از ماندن جواب بهتریست

ما بهم محتاج و از هم خسته ایم

از محبت نیز ما بهم وابسته ایم

گفت جای خالیش گم می شود

خانه از فردای نو پر می شود

خانه از فردای نو پر می شود

خانه از فردای نو پر می شود

بعد انگار انتظار حرف داشت

گرچه او خود جای تردیدی نذاشت

به به او گفتم که این دنیای توست

راه تو پرواز تو فردای توست

راه تو پرواز تو فردای توست

من به او هرگز نگفتم که نرو

نه نگفتم من به فرداهای نو

نه نگفتم من به فرداهای نو

حق به او دادم که از من خسته ای

از محبت نیز ما وابسته ایم

گفتم و رفت و غمش گم می شود

خانه از تنهائی ام پر می شود

گفتم و رفت و غمش گم می شود

خانه از تنهائی ام پر می شود