Bazigar (Ft Najva)

یکی نمیذاشت باش بره آبت توی جوب

هه نمیرسی به خودت عقب افتادی از مده مو

هی خندیدن بهت گفتن شوخی بود

وقتی خاموش بودی حتی زیر نور

وقتی خورد بودی مثله سنگه سینه کوه

اه

غریبه ای با هرکی میلی متری

زدیکه تو شد و میگفت بیا مهمونمون باش

بریدی دیدی حیفی فبها دنیا

هم اون روی سگشو فقط نشونتو داد

رفت، رفتن، رفتی

قرار نبود اینجا اضافه شه ته داستان

هرکی در گوشتو می زد حرفی

صداشو کلفت کرد انگار زبونش رفته باشگاه

زیر آسمونه این شهر

تو هم بازیگری بی شک

طبیعت بازیگرو

جزئی از این نقشا میدیدن

نقش تنها پرنده ای که همه پرهاشو چیدن

تو پرواز می خواستی حتی واسه تو قفس پریدن

نایی نمونده بری پا یه حرفات

خسته ای از غروب قلبها

از سکوت عربده زده ی ، .قرین لبهات

تو باورو بغل بگیر

که خندت تو عکساس

بالاخره بذرا ریشه میگیرن زیر فشار اشکات

ببین هرپیاده رو یه عابری میخواد ‌

جلو چشمت میره اونکه با هر خواهشی میاد

توهم

میشی یه ادم کم سلیقه که

حتی زخماش ، بهش بتادین نمیاد

هه

تنها لجباز شهر

داره همه بحثارو میگه باشه بیخیال

بگو همه فکرِ برد از اون بودن

وقتی ده هیچ عقب بود تویه همه بازیا

نپرس چند ساله چرا خواستت کمه؟! که

ترسه من سرد شدنه چایه دستمه

نگو چرا فراری شدی از همه

که هیچ احدی نمیده بوی اولش

من راضی به هرچی که قد دستمه

تو جا نزن که راهت قصه برا بچمه

الان روزی هزار رنگ میشم تهش

هنو همونم که خطش زده بیرون از لبه

نبودی

نبودی ببینی یک کلمه حرف

صد تا صفحه می سازه یه نفر ازش

ببینی چطور هرکیو هول دادی وسط

تو رو پس میزد یه قدم عقب

من همه امتحانام خالیه ورق

نه نباش به فکر نمره دادنم

فقط میدونم هر روز میشه زمونه عوض

منو تو هم چروکیده تره پیرهنه تنم