Entekhab

شوتات نبود از دلِ کاشته

اون که دادی حال بهش

الآن خودش یه پا ضد حاله

باید رفت رد شد

هر روز بشه سردتر و

من که اَ خودم کَندم

رسیدی تو هم بکَن و در رو

چیزی نمونده وسط

گرفت همه چیو زمونه ازم

چقد سگ دو زدم

هیچوقت قاطی بهونه نشم

چقد حرف توو بی حرفیه

چقد از توو میشم بی حس

من که سنجیده رفتم و

همه گفتن کارات از رو بی عقلیه

هنوز شیک پوشِ شهرم

سانت به سانتو بی چونه رفتم

حالا بیست و اندی سال

کی میدونه چطور دیروزِ من رفت؟

نپرس اَ چی درس میگیرم

مهم نی پشتم چی میگن

وقتی همه باختیم

حقه بگی دوییمو سخت میبینم

[قسمت دوم]

انگار هر چی سن بالا میره

انتخابت اشتباه میگه

همه دشمنا رفیق

غریبه ان میشه جنسِ فامیله

شبا پلکه وا میشه

روزا بی اشتها بی حس

چقد پله شدی و

کوچیک دیدنت اینو ارتفاع میگه

تا کِی ملاحظه مرد

چرا اونا هر چی سواله بگن

تا کیِ بخوای هیچی نگی و

حرفا رو با منت خلاصه بگن

مونده انتخابِ چی؟

وقتی الآن هم به انتها رسید

چقد فردامو نقاشی کردم و

هر روز اَ روزِ قبل افتضاحِ شیک

بدو راهِ برگشت نیست

این روزا فقط برا من کج نیست

روزی سی بار زیرِ لب میگم و

حالا میگم حالا چند چندیم

کدوم رفیقت کجا بهت خندید

کدوم غریبه رو دوتا حس کردی

همه ی اینا انتخابه

نشه باختی که خودت زیرِ قمارش رفتی

توقعت که اَ خدا بیشتر نی

بندش میگیره اَ دعا پیش خرجی

چقد دستش رو شونه هات بود و

تو فقط پیِ جداییش رفتی

یه بار بیا شاکی نشیم

همه از هم ناشی تریم

یه حسِ خوب یه انتخابه

مث وقتی که صورتتو آب میزنی