Adat

روی تنِ یه باغ ، درختِ خشکِ سیب

رؤیا رو شاخه نیست ، دستام خوده فریب

از شهرِ بوق وُ دود ، تصویرِ این ریه

تو این نفس سیا ست ، تنم زندانیه

پشتِ چراغِ سُرخ ، چشمای دختری

بی خنده گریه داشت ، بی رنگِ دلبری

باید از این سقوط ، تا جای دیگه رفت

این روزگارِ بد ، این روزگارِ سخت

تو این هوای بد ، هر بوسه ، بی لبه

داغه تنِ سکوت ! هذیان ، پس از تبه

گیجم شبیهِ شعر ، بی دفتر وُ قلم

اینجا یه انتهاست ! عادت ، به سمتِ غم

هر کوچه با منه ، با چهره ای سیاه

دنیام جهنمه ، هر سایه راه به راه

باید از این سقوط ، تا جای دیگه رفت

این روزگارِ بد ، این روزگارِ سخت