Divar Tarane Nist (Ft Ara Salahi & Vesta)

انسانِ بی‌خودی ، اُفتاده روی دُور

یادم می‌ره یهو ، هر چی تو فکرمه

آوارِ رو سرم ، چشمای این همه

حرفای بی‌هدف ، انسانِ بی‌ثبات

مرگای روبه‌راه ، چشمای گیج وُ مات

خفه شده صدا ، یه حلقه رو گلوست

رقصی شبیه دار ، دیروزِ رو به روست

تُو مغزِ مُنجمد ، حرفا نگفتنی

فکری که راکِده ، راهی نرفتنی

تکرارِ صبر وُ درد ، آغازِ شب شدم

خسته از این‌همه : حرفای بی‌خودم

اینجا هوا بَده ، راهِ دلم جداست

توی همین اتاق ، تنها شدن خداست

پُشتِ یه پنجره ، تا هست تویی فقط

من گُم شدم چرا !؟ ، کاش تو بگی فقط

انسان کُپی شده ، تو حلقه‌ی رحِم

تو ساکتی چقدر ، چیزی بگو بهم

با من بگو : درخت ، یعنی یه برگِ سبز

با من بگو : وطن ، یعنی یه مرگِ سبز

من از تواَم هنوز ، هم‌دست وُ هم‌مسیر

تا آخرین قدم ، دستِ من‌وُ بگیر

زُل می‌زنم به راه ، باید برم فقط

: شاید که ساکتم ، باید بگم فقط

باید بگم که سَد ، دریاچه‌ها رُ کُشت

گندُم یه اسلحه بودُ خدا رُ کُشت

وقتی ترانه‌ها ، تُو خون قدم زدن

حالِ من‌وُ تو رُ از هم به هم زدن

اینجا که با خودم درگیر وُ دُشمنم

حتا یه روزایی حرفی نمی‌زنم

پُشتِ یه پنجره ، تا هست تویی فقط

من گُم شدم چرا !؟ ، کاش تو بگی فقط