Tamoomesh Kon

رنگ از چهره خشکش پریده

تازه مصرف کرد و نئشه بود

ولی دوباره دچار رعشه شد

من یادم نمیره روزایی رو که اون مادر

چطوری یه گوشه می گرفت ماتم

نمی تونست بکنه اینو باور

که بچش تو دام یه نامرد

بیفته تو جامعه با سر

بخوره روی زمینو بگه واسم

هیچی مهم نیست که ببازم

همه چیم رفت به باد

دستم رفته رو نبض حست

حالا که دیگه کارتو حبس جسمته

تو یه زخمی صد در صدی

که به روی خودت حالا یه ضربدر زدی

میگن که آدمی که خواب باشه

صداش کنی می تونه ز خواب پا شه

ولی تو خودتو زدی به خواب

شنا بلد نیستی ولی زدی به آب

بدون هر کس که رفته از این مسیرو

از دست رفته شده اسیر

پس هست به نفع تو اینو بدون

هر چند که سخته تو ولی بتون

بتون اون نمی تونه که رو پاهاش وایسه

کسی چه می دونه که یه روزی که نداره پول دوا

اون تزریق کنه آمپول هوا

واسه پول دوا مونده یه راه دیگه

که شستن شیشه ماشینا تو ترافیکه

تا میره جلو که بکنه شروع به کار

صاحبه ماشینه میگه برو کنار

متنفر چشماشو بهش دوخت

یاد گذشته افتاد و دلش سوخت

از روزای خوبی که رفتن و

حالا دیگه زیر خاطرات بد دفنن

این مرهمه درد اون مرده

اونو از همه دردا دور کرده

مرهمی که اونو نابود کرد

خیلیا رو روونه تابوت کرد

اون مرد حتی نامزدش

رو با نئشگیه مواد طاق زده

حالا اونه که تو دل شبا تک و غریبه

که حالا میگه دیگه رسیده به آخر راه

من میگم و اون هی داره میره

نمی دونه که جلوش میدان مینه

نرو جلو تا به تو بگم من علتش

که ته این راه مرگ با ذلته

تو کسی شدی که حالا یه شب گرده

منتظری که اون روزا برگرده

نه تو رویای نئشگیت

برگرد تو به دوران بچگیت

گونه هات دیگه شده از اشک تو خیس

وقتی میاد سراغ تو گشت پلیس

تو گذشته آب از سرت

که تاثیر مواد لامصبه

وقتشه تصمیم بگیره

ترک کنه یا زیر تزریق بمیره

به خودش گفت خودتو بساز می تونی

چرا داری خودتو قصاص می کنی

وقتشه دیگه پاشو به قصد کشت

پس از جاش بلند شد با دست مشت

اعتیادو کنه مث موج ویران

تا که برسه به روزای اوج ایران